مسیح دانشوری (پسر حافظ الصحه حکیم باشی) در ترشیز به دنیا آمد وی تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به اتمام رساند سپس جهت ادامه تحصیل به فرانسهرفت.

گفته می‌شود عصمت‌السطنه تیمورتاش که یکی از فرزندانش به بیماری مهلک سل گرفتار بود وی را به ادامه تحصیل در اروپا ترغیب نمود و کلیه مخارج و هزینه‌های تحصیلش را نیز متقبل گردید. مشروط یه اینکه پس از اتمام تحصیلات و بازگشت به ایران در بیمارستانی که قصد داشت به نام خودش در کاشمر بنا کند به مداوای بیماران بپردازد.

عصمت‌السطنه تیمورتاش، بیمارستانی را که وعده داده بود بنا کرد. (این بیمارستان در خیابان امام خمینی و نزدیک حوزه علیمه حاج سلطان العلماء است) . دکتر مسیح دانشوری نیز با تخصص مربوطه را زمینه سل تحصیل کرد و بعنوان اولین متخصص ایرانی ریه، که از فرانسه فارغ التحصیل شده بود به ایران بازگشت.بنظر می‌رسد دکتر پس از مراجعت به ایران و با توجه کوچک بودن بیمارستان کاشمر و از سوی دیگر احساس می‌کرد پایتخت بیش از شهرستان به وجود او نیاز است در تهران ماند و به مداوای بیماران مشغول شد.از جمله بیمارانی که با تلاش وی از مرگ نجات داده بود شخصی به نام رزاق منش بود که از متمولین پایتخت به شمار می‌آمد پس از بهبود به پاس زحمات دکتر دانشوری دختر خود را به تزویج وی در آورد و با کمک یکدیگر بیمارستان رزاق منش را در تهران احداث نمودند. وی در تاسیس چند بیمارستان دیگر همچون بیمارستان ابوعلی و بیمارستان فیروزآبادی نقش محوری داشت.

مسیح دانشوری در سال ۱۳۴۷ ه.ش/۱۹۶۷ م در تهران درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد