این یک بیماری اجتماعی است . کسی که دچار بیماری کلیوی می شود هم خودش و هم خانواده اش دچار بیماری می شوند . این بیماری تمام بدن را فرا می گیرد . دو راه درمان وجود دارد که یکی دیالیز و یکی پیوند است . امروزه دیالیز را بعنوان درمان نمی شناسند بلکه بعنوان یک راه موقت و پشتیبانی است و درمان انتخابی بیماری کلیه پیوند کلیه است . امروزه دیالیز پیشرفت های زیادی کرده است و در کنار آن داروهای مختلفی وجود دارد که به بیماران می دهند و بیماران دیالیز دیگر حالت کم خونی و بدحالی قدیم را ندارند .

 ولی بیمار باید هفته ای دو الی سه روز باید زیر دستگاه برود و از خانواده اش جدا بشود و مدتی خونش از مواد زائد تصفیه بشود . این یک روش موقتی است . برای این روش بیمار باید یک دسترس عروقی داشته باشد و در عروق گردنی استفاده می شود که بیمار تا سه ماه می تواند از آن استفاده کند . که در بیماران قندی مشکلات خاص خودش را دارد . راه اصلی درمان پیوند کلیه است . در کشور ما سالیان است که افرادی بدون گذر ازمرحله ی دیالیز ، پیوند کلیه انجام می دهند مخصوصا بچه ها و بیمارانی که بیماری دیابت دارند. زیرا دیالیز برای این افراد خوب نیست . در قدیم فکر می کردند که اگر دوسال دیالیز بکنند و بعد پیوند بکنند بهتر است ولی الان متوجه شده اند که این بدتر است زیرا در این مدت ناراحتی قلبی و عروقی شان بیشتر می شود .

 در قدیم که ما بیماران را پیوند کلیه می کردیم می دیدم که بیمارانی که پانزده سال دیالیز می کردند عروق شان پر از چربی بود و حال بیمار مناسب نبود . بنابراین هرچه پیوند زودتر انجام بشود بهتر است و برای بیمار هم راحت تراست و برای جامعه هم بهتر است زیرا ثابت شده است که پیوند کلیه هم انسانی تر و هم اقتصادی تر است . البته کمبود کلیه در دنیا بصورت یک بحران اجتماعی وجود دارد . در کشور ما بخاطر برنامه ریزی هایی که شده است لیست انتظار طولانی ندارد و بیماران امروزه می توانند در مدت سه ماه به کلیه برسند .